De wetenschappelijke houdbaarheid van de theorieën van Sigmund Freud is altijd sterk omstreden geweest. Het is bekend dat Freud de scheiding tussen feit en actie niet altijd even scherp wist te trekken, en dat hij zich graag liet meeslepen door zijn rotsvaste overtuiging van zijn eigen gelijk.
Minder bekend is dat Freud regelmatig een loopje nam met de waarheid door de verhalen van zijn patiënten zo te verdraaien dat ze binnen zijn theorie pasten. Zijn omgang met collega's stond vooral in dienst van zijn carrière en het streven naar macht. Hij deinsde er niet voor terug ronduit te liegen over de resultaten van zijn therapieën. En hij richtte zelf een 'geheim comité'op ter bestrijding van kritiek op de psychoanalyse.
In De Weense kwakzalver ontmaskert Han lsraëls met vlijmscherpe pen het bedrog in enkele van Freuds beroemdste werken. Daarnaast laat hij zien hoe in de af].gelopen eeuw vele beroemde wetenschappers en auteurs zich hebben opgeworpen als fanatieke verdedigers van de psychoanalyse, en ook hoe daarbij een het sektarische omgang met de Feiten en de waarheid dagelijkse praktijk was.

Han Israëls (1951) doceert geschiedenis van de psychologie aan de Universiteit van Amsterdam. In 1993 publiceerde hij Het geval Freud. Zijn eerdere studie over Het geval Shreber werd vertaald in het Frans, Duits en Engels.